ŚW. MARIA MAGDALENA
ŚW. MARIA MAGDALENA
 

KS. BISKUP FRANCISZEK HODUR



Franciszek  Hodur

 

 

Pierwszy  Biskup  P N K K

 

   Ruch społeczno-religijny, zainicjowany w Scranton przez ks. F. Hodura, przechodził kolejne fazy rozwoju, od żywiołowego protestu przeciwko nadużyciom niemieckiego proboszcza, parafii złożonej wyłącznie z Polaków w Scranton, poprzez utworzenie własnej parafii polskiej pw. św. Stanisława BM, aż do całkowitego zerwania łączności z Rzymem.
   Inicjatywa utworzenia Polskiego Kościoła Narodowego wkroczyła fazę reformy organizacji wewnętrznej Kościoła, precyzowania własnej ideologii, wytyczenie programu działania na przyszłość.
   Na dzień 6 września 1904 r. ks. F. Hodur zwołał Pierwszy Synod Generalny Polskiego Kościoła Narodowego w Scranton. Synod zintegrował zwolenników zmian w Kościele, unormował formy jego religijno-doktrynalnej posługi, jak i omówił sprawy materialno-bytowe nowej instytucji wyznaniowej, które miały mu zapewnić trwałość i dalszy rozwój.

 


I Synod ( 1904 r.)

  

  Po  I  Synodzie Generalnym Polskiego Kościoła Narodowego nastąpił jeszcze większy jego rozwój, gdyż pod jurysdykcję ks. F. Hodura przeszło prawie dwadzieścia parafii. Niemal we wszystkich zakładano typowe dla Kościoła Narodowego w Ameryce Komitety Parafialne oraz organizacje i stowarzyszenia, jak np. "Stowarzyszenie Niewiast Adoracji Najśw. Sakrametu", które w Scranton istniało już od 1897 r., "Towarzystwo Polskich Dziewic", przeznaczone dla młodych dziewcząt, "Chór im. Fryderyka Chopina", "Ułani Tadeusza Kościuszki", "Sokół Narodowy", "Kółko Patriotyczne" i jeszcze inne.
   Pełen dynamizmu i rozmachu rozwój ilościowy i terytorialny Kościoła Narodowego skłonił ks. Hodura do zwołania  w krótkim stosunkowo czasie kolejnego Synodu ( II, zwany też Nadzwyczajny, 22. 08. 1906 r.). Tam wezwano ks. Hodura, by dla dobra i dalszego rozwoju Kościoła możliwie szybko przyjął sakrę biskupią. 

więcej o Synodach ...

 

   Bezpośrednio po Synodzie Nadzwyczajnym ks. F. Hodur, pragnąc zadość uczynić prośbom wiernych oraz naleganiom kleru, podjął starania o uzyskanie sakry biskupiej z rąk episkopatu starokatolickiego, który od dawna posiadał prawomocną „sukcesję apostolską". Warto dodać, iż uznawana ona była za autentyczną i niepodważalną nawet przez Kościół Rzymskokatolicki.

Biskup-Elekt
Franciszek Hodur 
( 1907 r.)

   W związku ze śmiercią oraz pogrzebem ks. bp Kozłowskiego w Chicago, który był w łączności z Kościołem Starokatolickim Unii Utrechckiej, udał się tamże ks. F. Hodur i przy tej okazji nawiązał bliższe kontakty z biskupami staro katolickimi, korzy przybyli z Europy, by brać udział w uroczystościach pogrzebowych. Zaproponowano tam ks. F. Hodurowi - jako biskupowi elektowi - udzielenie mu sakry w Holandii.

     
   Na marginesie warto zauważyć, iż nawet wśród najbardziej niechętnych teologów rzymskokatolickich nie znalazł się taki, który by się odważył zakwestionować „bezsporną ważność sukcesji apostolskiej episkopatu starokatolickiego skupionego w Unii Utrechckiej." W dniu 4 czerwca 1873 roku na Kongresie starokatolików w Bonn wybrano ks. Józefa H. Reinkensa na elekta, który w dniu 11 sierpnia tegoż roku przyjął sakrę biskupią z rąk ks. bp Heydekampa z Deventer. Od tej pory kolejni biskupi Kościoła Starokatolickiego w Utrechcie konsekrowali wszystkich następnych biskupów starokatolickich dla Holandii, Szwajcarii, Niemiec, Jugosławii, Austrii, Czechosłowacji oraz Polski.
    Ks. F. Hodur, będąc biskupem elektem z I Synodu Generalnego w roku 1904, ponaglony przez II Synod z roku 1906, skorzystał zatem z zaproszenia episkopatu starokatolickiego w Holandii i we wrześniu 1907 roku udał się do Utrechtu, w celu przyjęcia tam sakry biskupiej, a tym samym uzyskania dla Polskiego Kościoła Narodowego prawowitej „sukcesji apostolskiej".

Katedra św. Gertrudy
Utrecht, Holandia

   Podniosła uroczystość konsekracyjna odbyła się w katedrze św. Gertrudy w Utrechcie w dniu  29 września 1907 roku. Ks. F. Hodur otrzymał tam sakrę biskupią z rąk arcybiskupa Utrechtu  ks. Gerarda Gula, w asyście ks. bp Jakuba Jana van Thiela z Haarlemu oraz ks. bp Mikołaja Spita  z Deventer.

   

 

 

Konsekracja elekta Franciszka Hodura
na biskupa 
Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego
w Stanach Zjednoczonych A.P.

Utrecht, 29 września 1907r.


    Fakt udzielenia sakry biskupiej ks. F. Hodurowi był niewątpliwie momentem zwrotnym w krótkich stosunkowo dziejach Polskiego Narodowego Katolickiego Kościoła w Ameryce. Jednocześnie powyższym aktem nastąpiła odtąd trwała łączność ideologiczna tego Kościoła z - narodowymi w swym założeniu - Kościołami Starokatolickimi Unii Utrechckiej i to w skali światowej. Ta ścisła łączność podtrzymywana jest do dzisiaj, czego wyrazem jest formalne członkostwo w tej Unii, zarówno Kościoła Narodowego w Ameryce, jak i Kościoła Polskokatolickiego w kraju.

 

Fotografia przedstawia biskupa  Hodura po konsekracji 29. 09. 1907 r.  w Domu Biskupów, Mariaplats, Utrecht, Holandia

siedzą od lewej ku prawej stronie:
Nicholas Spit - bp Deventer, współkonsekrator; 
bp F. Hodur

ks. Smits; 
Gerard Gul -
arcybp Utrechtu , konsekrator; 
Jakub Van Thiel - 
bp Haarlemu, współkonsekrator; 
Van Santen - 
prezydent seminarium w Amersfoort

stoją od lewej ku prawej:
ks. Deelder
nieznana nam osoba,
ks. Rinkel, ks. Kennick - przedstawiciele Rijksmuseum Het Catharijneconvent, Utrecht, Holandia


    Z chwilą otrzymania sakry biskupiej ks. F. Hodur stał się pełnoprawnym członkiem wyższej hierarchii katolickiej w niepodważalnym tych słów znaczeniu. Godność ta stała się dla niego czymś tak nieodłącznym od jego nazwiska, że do dzisiaj nie mówi się o nim inaczej, niż po prostu „biskup Hodur", i to nie tylko w środowisku Kościoła Narodowego.

   

Biskup Franciszek Hodur

 Wyprzedzając niejako dalsze koleje życia
i działalności ks. bp F. Hodura, już na tym miejscu warto wspomnieć, iż wykonsekrował on na biskupów Polskiego Kościoła Narodowego na obczyźnie i w kraju następujących duchownych tegoż wyznania: 
ks. bp Gawrychowskiego,  
ks. bp Bończaka, 
ks. bp Grochowskiego, ks. bp Jasińskiego,
ks. bp Padewskiego,  ks. bp Misiaszka, 
ks. bp Leśniaka,  ks. bp Rowińskiego,
ks. bp Sołtysiaka,  ks. bp Farona 
oraz ks. bp Gritenasa  dla Litewskiego Kościoła Narodowego.


   
    Fakt otrzymania sakry biskupiej przez ks. F. Hodura miał niewątpliwie dla Kościoła Narodowego wielkie znaczenie i doniosłe następstwa prestiżowe dla niego samego. Posiadanie bowiem - nie podlegającej dyskusji - apostolskiej sukcesji zapewniło Kościołowi Narodowemu trwałość istnienia oraz dalszy jego rozwój ilościowy i terytorialny. Stopniowo zaczęły się doń przyłączać inne, niezdecydowane dotąd polskie placówki. W pierwszej kolejności wymienić wypada parafię chicagowską, bodaj najliczniejszą, bo liczącą ponad 20 000 wiernych, która przeszła oficjalnie pod jurysdykcję ks. bp F. Hodura w dniu 24 marca 1909 roku. 

zobacz ...


   Połączono teraz w jeden organizm kościelny polskie parafie, do niedawna bardzo rozproszone i działające samodzielnie jako „niezależne". Powyższy fakt przyczynił się znacznie do dalszego rozpowszechniania ideologii religijno-patriotycznej ks. bp F. Hodura, zapoczątkowanej nader skromnie w Scranton w 1897 roku. Ziarno gorliwej wiary, przez niego rzucone w polski lud na obczyźnie, szybko zaczęło wydawać stokrotne plony, zarówno w Ameryce Północnej, jak i w kraju ojczystym  po odzyskaniu niepodległości państwowej.    

 

Kontakt

Wiadomości i wydarzenia

Telefon:
Faks:
Adres e-mail:

Parafia Polskokatolicka

Św. Marii Magdaleny

SZEWSKA 10

50-122 WROCŁAW

 

BIURO PARAFII UL. Szewska 10

 

ADRES KORESPONDENCYJNY

 

Ul. Oławska 19/1

50-123 Wrocław

 

 nr konta bankowego: 

SWIFT : WBKPPLPP

IBAN : PL

47 1090 2398 0000 0001 0470 1797

 

 




 

Telefon: 71 344 19 04

 GSM: 48/ 733 525 622

 

 

Film "Maria Magdalena"

Wersja do druku Wersja do druku | Mapa witryny
© Parafia Polskokatolicka Św. Marii Magdaleny